Search

Visitors Counter

TodayToday19
YesterdayYesterday69
This_WeekThis_Week145
This_MonthThis_Month1388
All_DaysAll_Days82372
Your_IP 54.163.19.57

Chcąc dokonać konwersji wirtualnego dysku VMWare VMDK na dysk, który można podpiąć pod Hyper-V należy wykonać kilka kroków.

Zanim zaczniemy należy zainstalować kilka elementów. 

1. Przede wszystkim maszyna na której będziemy dokonywali konwersji musi mieć zainstalowane narzędzie Microsoft Virtual Machine Converter 3.0 (http://www.microsoft.com/en-us/download/details.aspx?id=42497)

2. Kolejnym niezbędnym skłądnikiem jest PowerShell w wersji 3.0 lub nowszej. Jeżeli nie wiemy czy jest jest zainstalowany w linii poleceń wpisujemy powershell. Jeżeli został zainstalowany z systemem na początku lini pojawią się liter PS. Jego wersją sprawdzimy wpisując polecenie $PSVersionTable. Gdy nie spełniamy wyżej wymienionych wymagań, instalujemy program Windows Management Framework 3.0 (http://www.microsoft.com/en-us/download/details.aspx?id=34595).

 

Gdy odpowiednie narzędzia są zainstalowane przystępujemy do konwersji. 

1. Uruchamiamy środowisko PowerShell wpisując polecenie powershell w linii poleceń.

2. Importujemy moduł konwersji: import-Module 'C:\Program Files\Microsoft Virtual Machine Converter\MvmcCmdlet.psd1'

3. Sprawdzamy czy import sie powiódł: get-command -Module mvmccmdlet

4. Konwertuj dysk .vmdk do Vhd: ConvertTo-MvmcVirtualHardDisk -SourceLiteralPath <źródło plik.vmdk> -DestinationLiteralPath <cel - folder> -VhdType DynamicHardDisk -VhdFormat Vhd

lub Vhdx: ConvertTo-MvmcVirtualHardDisk -SourceLiteralPath <źródło plik.vmdk> -DestinationLiteralPath <cel - folder> -VhdType DynamicHardDisk -VhdFormat Vhdx

 

Po tych operacjach możemy już importować maszynę w Hyper-V

File Screening Management służy do kontroli typu plików jakie użytkownicy mogą zapisywać na dysku. Za jego pomocą przy próbie zapisania niedozwolonego typu pliku można wygenerować zdarzenie polegające na przykład na powiadomieniu administratora poprzez wysłanie stosownej wiadomości. 

Ustawienia tego mechanizmu znajdziemy w konsoli MMC, przystawka File Server Resource Manager.

Kopiowanie plików i folderów w systemie MS Windows jest operacją często wykonywaną. Przy pomocy zwykłego drag & drop nie zawsze osiągniemy zamierzony efekt, tworząc kopię drzewa katalogów. Problemy jakie możemy napotkać to nie kopiowanie uprawnień, błąd kopiowania spowodowany brakiem dostępu, błąd długiej ścieżki, długi czas kopiowania. Wymienione problemy narastają w momencie częstego wykonywania kopii tych samych plików. Sposobem na to jest program robocopy.exe. Jest on standardowo dostępny w systemach Windows począwszy od Windows Vista. 

Podstawowa składnia, robocopy.exe  c:\folder\źródło d:\foler\cel , kopiuje pliki zawarte w folderze źródło do folderu cel bez podfolderów i plików tam zawartych.

Więcej dzieje się wykorzystując odpowiednie przełączniki jak na przykład: robocopy.exe  c:\folder\źródło d:\foler\cel  /SEC /COPYALL /MIR /ZB

/SEC - kopiuje pliki wraz z informacjami o zabezpieczeniach

/COPYALL - kopiuje wszystkie informacje o plikach

/MIR - wykonuje kopię lustrzaną folderów. W momencie gdy w celu znajdzie się folder, którego nie ma na źródle - zostanie usunięty. 

/ZB - używaj restart mode w momencie zakazu dostępu

Aby ustawić czas pobierania wiadomości z indywidualnego konta zewnętrznego dołączonego do Zimbry na 15 minut wykonujemy komendę:

zmprov ma Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. zimbraDataSourcePollingInterval 15m

Aby sprawdzić ustawienia konta, przyda się polecenie:

zmprov gds Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie obsługi JavaScript. 

Chcąc podłączyć nowy dysk do systemu linux najpierw należy sprawdzić już istniejące partycje za pomocą polecenia fdisk -l. Polecenie to, wyświetli również nazwy wszystkich dostępnych dysków.

Jeżeli na dysku, który chcemy dodać nie ma partycji, możemy je utworzyć, przy pomocy polecenia fdisk /dev/sdb (gdzie /dev/sdb jest nazwą dysku). Po uruchomieniu programu mamy dostępne następujące komendy:

d - usuwa partycje,

n - tworzy partycje,

p - oznacza partycję jako podstawową,

1 - ustawia jako pierwszą podstawową partycję,

w - zapisuje zmiany na dysk.

Po zapisaniu zmian, partycja powinna pojawić się w wykazie wyświetlanym poprzez polecenie fdisk -l

W następnym kroku należy sformatować partycję do odpowiedniego systemu plików. Operacji tej dokonamy za pomocą polecenia mkfs -t ext4 /dev/sdb1 (gdzie ext4 jest typem systemu plików)

Po tych zabiegach możemy zamontować partycję poleceniem mount /dev/sdb1 /mnt (montowanie pierwszej partycji na dysku sdb do katalogu /mnt)

Chcąc aby partycja była montowana przy każdym uruchomieniu, edytujemy plik /etc/fstab. Dodatkowa linia może wyglądać tak

/dev/sdb1 /mnt ext4 defaults 0 0

Wyraża ona chęć zamontowania pierwszej partycji dystku sdb do katalogu /mnt. Partycja ta jest w sytemie plików ext4 i ma zostać zamontowana z domyślnymi parametrami. Piąty parametr (0) to informacja dla programu dump, archiwizującego partycje. Ostatni parametr wyznacza kolejność sprawdzania systemu plików poprzez program fsck, który startuje wraz z systemem w momencie wykrycia błędów.

W pierwszej kolejności sprawdzamy czy mamy zainstalowane odpowiednie pakiety, takie jak

nscd.x86_64, pam_krb5.x86_64 i samba-winbind.x86_64

Dla przypomnienia w CentOS instalacja oprogramowania odbywa się za pomocą polecenia yum install

Gdy wszystko jest odpalamy authconfig-tui

Zaznaczamy opcje:

  • Cache Information
  • Use Winbind
  • Use MD5 Passwords
  • Use Schadow Passwords
  • Use Winbind Authentication
  • Local authorization is surricient

W następnym oknie zaznaczamy

  • ads
  • Domain: domena
  • Domain Controllers: adresy lub nazwy kontrolerów domeny (po przecinku bez spacji)
  • ADS Realm: pełna nazwa domeny
  • Template Shell /bin/bash

i klikamy Join Domain

W pierwszej kolejności sprawdzamy czy mamy zainstalowane odpowiednie pakiety, takie jak

nscd.x86_64, pam_krb5.x86_64 i samba-winbind.x86_64

Dla przypomnienia w CentOS instalacja oprogramowania odbywa się za pomocą polecenia yum install

Gdy wszystko jest odpalamy authconfig-tui

Zaznaczamy opcje:

  • Cache Information
  • Use Winbind
  • Use MD5 Passwords
  • Use Schadow Passwords
  • Use Winbind Authentication
  • Local authorization is surricient

W następnym oknie zaznaczamy

  • ads
  • Domain: domena
  • Domain Controllers: adresy lub nazwy kontrolerów domeny (po przecinku bez spacji)
  • ADS Realm: pełna nazwa domeny
  • Template Shell /bin/bash

i klikamy Join Domain

Konfiguracja sieci w systemie CentOS

Sprawdzamy jakie interfejsy mamy do dyspozycji:

ip a 

Tworzymy plik o nazwie ifcfg-eth0 (w przypadku interfejsu eth0) w katalogu /etc/sysconfig/network-scripts

W pliku tym umieszczamy:

DEVICE=eth0
BOOTPROTO=none
ONBOOT=yes
IPADDR 192.168.0.10
NETMASK=255.255.255.0
GATEWAY=192.168.0.1
PEERDNS=no
DNS1=192.168.0.1
DNS2=192.168.0.2
USERCTL=no

 

lub tylko:

DEVICE=eth0
BOOTPROTO=dhcp
ONBOOT=yes

w przypadku gdy korzystamy z DHCP

 

Gdy pojawia się

** Saving server config key zimbraSSLCertificate...failed.

** Saving server config key zimbraSSLPrivateKey...failed.

przy generowaniu certyfikatu w Zimbrze należy sprawdzić czy usługa LDAP jest włączona. 

Chcąc zdefiniować własny styl linii w programie Autocad, należy utworzyć nowy lub wyedytować istniejący plik opisujący style. 
Znajdziemy je w katalogu
C:\Users\Nazwa_użytkownika\AppData\Roaming\Autodesk\AutoCAD 2016\R20.1\plk\Support\
Pliki stylów linii mają rozszerzenie .lin. Standardowo w powyższym katalogu znajdują się pliki acadiso.lin i acad.lin

Opis każdego stylu zawiera się w dwóch linijkach. Składnia pierwszej z nich zaczyna się od * po której następuje nazwa stylu. Następnie wstawiamy przecinek i opisujemy styl,

Przykład: *eN_LINE,Projektowana linia niskiego napięcia

Druga linia opisuje dokładnie jak będzie wyglądał nowy styl. Składa się z kilku sekcji które oddzielamy przecinkami. Zaczynamy literą A następnie definiujemy długość linii i przerwy między nimi. Przerwę zaczynamy znakiem - (minus), a kropką jest linią o długości 0 (zero). Chcąc wpleść tekst w linię używamy nawiasów kwadratowych. Po ich otwarciu, w cudzysłowie definiujemy tekst. Po przecinku jego styl, następnie S=skala_teksu,U=obrót,X-przesunięcie,Y=przesuniecie.

Przykład: A,10,-1,["eN",SIMPLEX,S=0.5,U=0,X=-0.5,Y=-.25],-1

Podany w przykładzie styl, definiuje linie oznaczającą kabel elektryczny, która będzie wyglądała w następujący sposób:

- 5 jednostek rysunkowych linii ciągłej (zaczynamy połową z 10),
- odstęp o wielkości 2 jednostek (-1 z początku definicji i -1 z końca),
- w odstępie znajdzie się tekst eN pisany stylem SIMPLEX, czcionką o wielkości 0,5, nie obróconą (U=0).
  Napis będzie przesunięty o 0.5 jednostki w lewo i 0.25 w dół,
- kolejny napis będzie się znajdował 10 jednostek dalej.

Tekst jest standardowo wyrównany do prawej krawędzi. Przesuwając go o 0.5 jednostki w poziomie sprawiamy, że jego koniec znajdzie się dokładnie o tą wartość, od następnej części linii ciągłej. Przesuwając go o 0.25 jednostek w dół sprawiamy, że tekst będzie wyśrodkowany w stosunku do linii (przyjmując, że tekst ma wielkość S=0,5).